Byliny
Przylaszczka pospolita
Hepatica nobilis
grupa roślin:Byliny
podgrupa roślin: ozdobne kwiaty, na wilgotne stanowisko, kwitnące wiosną, na skalniaki, płożące lub okrywowe, znoszące zacienienieCharakterystyka rośliny
- pokrój: wzniesiony
- wysokość: 0,15-0,20 m
- dekoracyjność: kwiaty
- kolor kwiatów: niebieskie, różowe, białe
- okres kwitnienia: V, IV, III
- trwałość liści: zimozielone
- gleba: próchniczna
- wilgotność: gleba wilgotna
- stanowisko: cień, półcień
- zastosowanie: ogrody przydomowe, rabaty, skalniaki, małe ogrody, duże ogrody, parki
Przylaszczka pospolita występuje w Europie, na północ od Alp. Osiąga 15-20 cm wysokości. Jej liście są trójklapowe, zimozielone, gładkie, skórzaste i ułożone w rozetę. Z wierzchu ciemnozielone, od spodu lekko fioletowe. Niebiesko-fioletowe (niekiedy białe lub różowe) kwiaty zamykają się na noc i podczas deszczowej pogody. Kwitnienie występuje przed rozwojem liści, od marca do maja.
Przylaszczka pospolita lubi glebę próchniczną, wapienną, stanowiska cieniste, półcieniste i stale wilgotne. Rośnie w lasach i zaroślach. Nie lubi przesadzania, jednak jeśli jest to konieczne, należy wykonywać tę czynność w czasie kwitnienia rośliny, kiedy wytwarza ona nowe korzenie, lub na początku lata – jest już zakorzeniona, ale ma czas, by zregenerować korzenie przed zimą.
Można ją sadzić na rabatach pod drzewami oraz na skalniakach, jednak w sąsiedztwie ocieniających ją krzewów.
W medycynie ludowej przylaszczka pospolita stosowana była niegdyś jako środek pomocny przy schorzeniach wątroby, nerek i pęcherza, jednak lecznicze właściwości rośliny nie zostały potwierdzone. Kłącze i korzenie przylaszczki zawierają zaś trującą protoanemoninę.
W Polsce od 2004 r. przylaszczka podlega ścisłej ochronie gatunkowej.






