Układanie nawierzchni
Po wyznaczeniu obrysu nawierzchni usuwa się zeń wierzchnią warstwę ziemi i wykonuje wykop: pod ścieżki powinien mieć głębokość 15–25 cm, a pod podjazd – 25–40 cm. Dno wykopu formuje się ze spadkiem w zaplanowanym kierunku. Na wyrównanym i ubitym zagęszczarką dnie wykopu układa się warstwy podbudowy.
|
|
|
Jeśli krawędzie nawierzchni mają być zabezpieczone krawężnikami lub obrzeżami, osadza się je na początku, w podkładzie z chudego betonu
fot. Libet
|
Następną warstwę układa się z piasku (ewentualnie stabilizowanego cementem). Warstwę tę należy wyrównać i utwardzić mechanicznie. Powinna mieć grubość pod ścieżki – ok. 5 cm, podjazd – 5–10 cm
fot. Libet
|
|
|
|
Kolejną czynnością jest rozłożenie na dnie wykopu geowłókniny, a następnie – warstwy podbudowy z grubego kruszywa lub tłucznia, którą stabilizuje się zagęszczarką. Grubość warstwy powinna wynosić pod ścieżki – 10–20 cm, podjazd – 20–30 cm
fot. Libet
|
Następnie układa się kostkę brukową, dobijając każdy element młotkiem gumowym. Nawierzchnię należy układać od brzegu ku środkowi, aby nie niszczyć już przygotowanej podbudowy. Szczeliny w nawierzchni z kostki betonowej wypełnia się piaskiem z wodą, a między kostkami kamiennymi – zasypką granitową. Na koniec kostkę dobija się do podłoża wibratorem powierzchniowym
fot. Libet
|
Odwodnienie liniowe
|
|
Korytko odpływowe
fot. Hauraton
|
Na odwodnienie liniowe stosowane na podjazdach składają się przykryte kratkami korytka, które umożliwiają odprowadzanie wody deszczowej z nawierzchni do kanalizacji lub do studni chłonnej.
Górna krawędź korytek musi być na równi z nawierzchnią, a one same – układane ze spadkiem ok. 2%, aby zebrana woda mogła z nich spłynąć.
Umieszcza się je zwykle w poprzek podjazdu, na podkładzie z betonu. Jeśli jednak podjazd jest długi i płaski, odwodnienie najlepiej ułożyć wzdłuż podjazdu, przez środek nawierzchni, a nie przy brzegu, aby sąsiadujący z nią grunt nie zamulał korytek.
Korytka wytrzymują nacisk kół samochodu. Ich zdejmowane kratki umożliwiają usuwanie z korytek zbierających się tam liści czy innych zanieczyszczeń.
Walka z oblodzeniem
Śliskości nawierzchni z kostki brukowej mogą przeciwdziałać zainstalowane pod nawierzchnią:
- kable grzejne długości dobranej stosownie do wielkości powierzchni i potrzebnej mocy grzewczej (na powierzchniach odkrytych potrzeba 250–300 W/m2);
- maty grzejne (produkowane są w gotowych zestawach przygotowanych do bezpośredniego ułożenia).
Pod ścieżkami kable i maty grzejne układa się na całej powierzchni, a na podjazdach – tylko pod takim pasem nawierzchni, jakim przejeżdżać się będzie kołami samochodów. Kable rozmieszcza się równomiernie na siatce zbrojeniowej, pod powierzchnią terenu.
Matę układa się na cienkiej (2–3 cm) warstwie piasku, a następnie przysypuje jeszcze jedną, taką samą warstwą piasku. Po ułożeniu rurki ochronnej (służącej do przeprowadzenia przewodu czujnika) całość przykrywa się kostką.
System przeciwoblodzeniowy może być sterowany automatycznie. Regulator z czujnikiem temperatury i wilgotności włącza ogrzewanie wtedy, gdy warunki sprzyjają oblodzeniu. Tańszy regulator, z czujnikiem temperatury, włącza ogrzewanie wtedy, gdy temperatura spada poniżej zaprogramowanej.
Małgorzata Cuch
