Drzewa
Świerk kłujący
Picea pungens
grupa roślin:Drzewa
podgrupa roślin: ozdobne liście, iglaste, parkoweCharakterystyka rośliny
- wysokość: 30 m
- dekoracyjność: ulistnienie
- korona: gęsta, stożkowata, wąska
- gleba: małe wymagania glebowe
- stanowisko: słońce
- zastosowanie: zieleń miejska, parki, ogrody przydomowe, w grupie, pojedynczo, szpalery, żywopłoty
Świerk kłujący pochodzi z górzystych regionów zachodniej części Ameryki Północnej. Został znaleziony dopiero w 1862 r. i wkrótce po tym wprowadzony do uprawy w Europie, gdzie szybko zyskał powszechne uznanie.
Drzewo to osiąga 30 - 40 m wysokości, chociaż w naszych warunkach klimatycznych nie przekracza zwykle 20 m. Tworzy bardzo ładne, gęste, regularne, stożkowate korony. Większe gałęzie wyrastają z pnia niemal pod kątem prostym. Igły są dość sztywne i kłujące. U formy pierwotnej ich barwa jest ciemnozielona, ale takie typy są coraz rzadsze. Przeważnie igły są mniej lub bardziej zielononiebieskie, a u wielu odmian ogrodowych niebieskie lub srebrzystoniebieskie.
Świerk kłujący jest drzewem bardzo wytrzymałym na niskie temperatury i na susze. Odznacza się również wysoką odpornością na zanieczyszczenia powietrza. Dobrze rośnie w miastach. Jest mało wymagający w stosunku do gleby i utrzymuje się nawet na bardzo suchych glebach piaszczystych i żwirowatych. Natomiast bardzo źle znosi zacienienie i powinien być sadzony tylko miejscach słonecznych. W cieniu wszystkie typy o srebrnych lub niebieskawych igłach mają gorszą barwę.
Kiedyś świerki kłujące rozmnażano przez szczepienie. Ostatnio częściej praktykuje się siew nasion, a później selekcjonuje siewki wybierając okazy ładnie wybarwione. Takie rośliny rosną szybciej niż okazy szczepione i od początku mają regularny stożkowy pokrój. W uprawie otrzymano bardzo liczne odmiany w formie zarówno drzew jak i krzewów, różniące się intensywnością i odcieniem zabarwienia, wielkością i pokrojem korony, itd.
Świerk kłujący wykorzystywany jest jako krzew lub drzewo ogrodowe - na szpalery i żywopłoty chroniące przed wiatrem i nadmiernym nasłonecznieniem. W parkach i w zieleni osiedlowej najlepiej sadzić go pojedynczo lub w luźnych grupach, tak aby rośliny przez wiele lat nie ocieniały się wzajemnie i zachowywały pełne ugałęzienie koron. Gatunek ten stosowany jest również na choinki bożonarodzeniowe.
