Sadzenie roślin cebulowych
|
|
| Śnieżyca wiosenna (Leucojum vernum) to długowieczna bylina o białych, pachnących, dzwonkowatych kwiatach, wyrastających zwykle po jednym na wierzchołku delikatnej łodygi. |
Rośliny cebulowe niezimujące w gruncie sadzi się wiosną, natomiast zimujące w gruncie - od sierpnia do listopada.
Znana powszechnie zasada, aby rośliny cebulowe sadzić na głębokość równą trzykrotnej wysokości cebuli bywa myląca. Dowodem tego są np. lilie. Lilię białą sadzi się na głębokość 8 cm, choć rośnie do 150 cm, a lilie królewskie wymagają głębokości 30 cm, choć są znacznie niższe. Szczęśliwie głębokość sadzenia jest obecnie z reguły podawana na opakowaniach, można się także dowiedzieć od sprzedawcy.
Korzenie roślin cebulowych rozchodzą się stożkowato, ważny jest więc odpowiedni odstęp pomiędzy sadzonymi egzemplarzami.
Holendrzy - a ci wiedzą, jak postępować z cebulami - robią to tak: należy wybrać wierzchnią warstwę ziemi na całym obszarze, który ma zostać obsadzony, niższą warstwę przerobić z żyzną próchnicą bez nawozów mineralnych, które upośledzają kwitnienie.
Następnie, cebule rozłożyć w pożądanych odstępach, całość posypać torfem kwiatowym, lekko uklepać, podlać, żeby ziemia dobrze cebule oblepiła i przykryć gałązkami iglaków, które usuwa się dopiero po ustąpieniu silnych mrozów. Rośliny nie znoszą bowiem przemiennego zamarzania i tajania, łatwiej już wytrzymają kilka stopni mrozu.
 |
Głębokość sadzenia cebul
|
Nawożenie roślin cebulowych
Gdy wiosną, przy temperaturze +10°C, pędy są ładnie wykształcone, trzeba zacząć nawożenie. Oczywiście, najlepiej posłużyć się gotową, specjalną mieszanką, stosując ją co dwa tygodnie do końca czerwca.
Cebule latem
Teoria o konieczności corocznego wykopywania cebul na lato jest tylko częściowo prawdziwa i odnosi się głównie do producentów cebul oraz kwiatów ciętych. W przydomowym ogródku można rośliny zostawić w ziemi. Z czasem kwiaty będą drobniejsze, później zanikną całkiem. Wtedy posadzi się nowe.
|
|
| Szafirek armeński (Muscari armeniacum) to niewielka roślina cebulowa z rodziny hiacyntowatych. Jej kwiaty, o kształcie kulki, zebrane w gęste grona o długości ok. 8 cm, są intensywnie szafirowe (stąd nazwa rośliny). |
Warto tylko wiedzieć, że naturalnym środowiskiem tulipanów są półpustynne stepy, w związku z tym ich cebule w okresie letnim, od czerwca, wymagają absolutnej suszy. Ten luksus można im stworzyć: ziemię przykryć folią, miejsce zamaskować donicą z kwiatami albo obsiać dookoła nasturcją, która szybko pokryje folię swymi pędami.
Cebule zimą
Granica mrozoodporności cebul i kłączy jest płynna. Większość dobrze znosi zimowanie w gruncie nawet bez okrywy, niektórym gatunkom mieczyków wystarczy lekkie okrycie, ale np. dalię ścina pierwszy przymrozek a wystawione na niego kłącza gniją.
Jesienne przymrozki nie dochodzą w głąb ziemi, za to pogłębiające się chłody i krótki dzień przygotowują rośliny do spoczynku. Niech więc sobie zielenieją, póki ich nadziemnej części nie zetnie mróz. Dopiero wtedy trzeba je wykopać, przesuszyć i schować. Tak traktuje się begonie, pacioreczniki, dalie, frezje, gladiole, krokosmie (montbrecje).
Zimotrwałe tulipany wytrzymują jedynie kilkustopniowe mrozy. Nie można ich więc zostawić na zimę w skrzynkach i donicach - jeśli mają zostać w zimie podpędzone, by wcześniej zakwitły - trzeba pojemniki dobrze okryć.
Trzeba też pamiętać, że wiosenny mróz może zaszkodzić wyrośniętym kwiatom - o dziwo, nawet śnieżyczka przebiśnieg, choć bywa że zakwita już w grudniu, bardzo cierpi od mrozów. Gdy więc zakwitnie a mróz ma być solidny, dobrze jest przykryć kwiaty włókniną.
Ewa Ziegler
