|
|
Bluszcz pospolity może rosnąć 120 lat
fot. www.poradnikogrodniczy.pl |
Bluszcz pospolity (Hedera helix)
To samochwytne pnącze może rosnąć nawet 120 lat! Doskonale sprawdzi się w cienistym ogrodzie. Jak powszechnie wiadomo, dobrze służy również jako roślina okrywowa. Pędy bluszcza pospolitego dorastają do długości 30 m, ale można je ciąć, a wtedy rozkrzewiają się.
Przyjmuje się trudno, potrzebuje na to roku, natomiast potem szybko rośnie, ukorzeniając się wzdłuż pędów leżących na ziemi. Na starych okazach w IX/X pojawiają się zielonożołte gronkobaldachy, zaś owoce następnej wiosny – trujące.
Gleba: każda dostatecznie żyzna i wilgotna, zasadowa; roślina jest zimozielona.
Wsród wielu odmian tego gatunku szczególnie efektowne są:
- ‘Glacier’ – srebrzystoszare i zielone, wąsko biało obrzeżone liście dł. ok. 4 cm;
- ‘Sagittifolia Variegata’ – głęboko klapowane pstre kremowozielone liście dł. do 4 cm;
- ‘Spetchley’ – miniaturowy bluszcz wys. do 30 cm o drobnych, ciemnozielonych, strzałkowatych liściach dł. do 2,5 cm;
- Bluszcz kolchicki (H. colchica) ma liście nieklapowane, owalne, eliptyczne lub sercowate długości do 20 cm, ciemnozielone i skórzaste. Gdy są młode spodnią ich stronę pokrywa czerwonawy puch. Warto wiedzieć, że obok odmian pnących występują odmiany krzewiaste ‘Arborescens’ o wzniesionych pędach, wys. 1,5 m.
|
|
O urodzie funkii stanowią przede wszystkim okazałe liście
fot. www.poradnikogrodniczy.pl |
Funkia (Hosta)
To doskonała bylina do cienistego ogrodu. Można pozostawić ją bez opieki przez wiele lat.
Gatunków funkii jest wiele, część kwitnie w lipcu, część dopiero wczesną jesienią. Jej dzwonkowate, fioletowe lub białe, niekiedy pachnące kwiaty znajdują się na długiej łodydze, jednakże uroda funkii polega na okazałych liściach.
Wyróżnia się funkie: wysokie – do 100 cm, średnie do 75 cm i niskie do 30 cm.
Bardzo piękne są:
- funkia Siebolda (H. sieboldiana) ‘Elegans’ – intensywnie niebieskozielone, grube liście o kształcie sercowatym, prawie kolistym, mocno pomarszczone, kwitnie w pierwszej poł. lata;
- funkia Fortune’a (H. fortunei) – wiosną sercowate liście są żółtawozielone z ciemną zieloną obwódką i pręgami, wczesnym latem stają się pstre;
- ‘Francee’ – wąsko sercowate liście są ciemnooliwkowozielone z nieregularnym obrzeżeniem, lawendowe kwiaty pojawiają się od połowy do końca lata; rozrasta się wyjątkowo szybko. Wszystkie trzy mają wys. 60 cm szer. 1 m;
- Funkia falista (H. undulata) ma skręcone, szerokie, owalne do lancetowatych liście, w centrum nieregularnie kremowobiałe, obrzeżone zielono, lawendowe kwiaty w pierwszej połowie lata, wys. 35 szer. 45 cm. Wszystkie wymagają wilgotnego podłoża, wiosną i latem dobrze podsypać nawozu. Wytrzymała na mrozy.
Kokoryczka (Polygonatum)
Na spodach delikatnie wygiętych łodyg późną wiosną zwieszają się dzwonkowate kwiaty, niekiedy pachnące. Kokoryczka rozrasta się przez kłącza. Gleba musi być wilgotna. W ogrodach uprawia się najczęściej krzyżówkową odmianę hybridum, lub wersję wielkokwiatową (P. ultiflorum) wys. 1 m szer. 30 cm.
Kopytnik (Asarum)
Niski (do 10 cm), gęsty, o błyszczących liściach: wprost idealna bylina do okrywania zacienionych powierzchni, najlepiej wilgotnych. Dzbaneczkowate kwiaty tworzą się poniżej liści, przy samej ziemi.
W sklepach występuje kopytnik pospolity (A. europaeum), który jest zimozielony, tworzy szerokie połacie ciemnozielonych liści o średnicy ponad 10 cm. Zielonkawopurpurowe, owłosione kwiaty pojawiają się wczesną wiosną.
|
|
|
|
| Anemon japoński na terenach wilgotnych i chłodnych udaje się nawet w słońcu |
W ogrodach uprawia się najczęściej kokoryczkę wielkokwiatową |
Złocień koreański – cudowny kwiat jesiennego ogrodu |
Zawilec japoński (Anemone japonica var. hupehensis)
Należy do zawilców późno kwitnących. Baldachy białych lub białoróżowych do ciemnoróżowych kwiatów pojawiają się od późnego lata do połowy jesieni na wyprostowanych łodygach; sam kwiat osiąga 6 cm średnicy. Anemon japoński dorasta do wys. 75 cm i szer. 45 cm, i wygląda raczej jak mały krzaczek się pod drzewa oraz krzewy, a na terenach bardziej wilgotnych i chłodniejszych udaje się nawet w słońcu;
Złocień koreański (Chrysanthemum koreanum)
Na wstępie uwaga: przed wielu laty botanicy narobili zamieszania włączając większość roślin popularnie zwanych chryzantemami do rodzaju Dendranthema. Zapanował bałagan, więc w Polsce chryzantemy przemianowano na złocienie. I nadal nikt nie wiedział, co jest co. W końcu złocień koreański i jego mieszańce zostały włączone do gatunku chryzantem wielkokwiatowych (Dendranthema grandiflora).
W potocznym użyciu wraca się do nazwy chryzantema, bo – jak dotąd – nie przyjęła się nazwa dendrantema, chociaż można ją spotkać na metkach roślin.
Złocień koreański (to nadal jego oficjalna nazwa) kwitnie obficie od końca lata do pierwszych mrozów. Gleba powinna być żyzna, przepuszczalna wilgotna. Na początku VI dobrze jest uszczknąć wierzchołki pędów. Na zimę należy roślinę okrywać.
Odmiany:
- ‘Brightness’ ma kwiaty czerwone, półpełne; odm. ‘Raquel’ różowe, pojedyncze;
- ‘Ruby Mound’ – czerwone, pełne;
- ‘Starlet’ – brązowe pełne.
Ewa Ziegler
